Κυριακή 18 Ιουνίου 2017 | Ημέρα του Πατέρα «Αντιστροφή ρόλων ή εξέλιξη του ρόλου;»

Η ημέρα του πατέρα γιορτάζεται την 3^η Κυριακή του Ιουνίου και αφορά την πατρότητα γενικά και τη συνεισφορά των μπαμπάδων στο κοινωνικό σύνολο. Στην ουσία είναι μια ημέρα που έχει ως στόχο να δείξει ότι ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας, παρόλο που πολύ συχνά στην κοινωνία μας οι μπαμπάδες περνούν σε δεύτερη μοίρα.

 

Η σύγχρονη οικογένεια προτού φτάσει στη σημερινή της μορφή, πέρασε από πολλά στάδια, τροποποιήθηκε όσον αφορά τα κοινωνιολογικά της στοιχεία, παλιές αξίες αντικαταστάθηκαν με νέες με την πάροδο των αιώνων και η δομή της άλλαξε, προκειμένου να ανταποκριθεί στις κοινωνικές αλλαγές και απαιτήσεις. Η έννοια της πατρότητας εξελίχθηκε και ο ρόλος του πατέρα άλλαξε δραματικά στο πέρασμα του χρόνου. Οι αλλαγές αυτές έχουν να κάνουν, κυρίως, με κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και αλλαγές των κοινωνικών δομών.

Στα αποικιακά χρόνια, ο πατέρας περιγράφεται ως ο «ηθικός δάσκαλος» της οικογένειας, που είναι αυστηρός και ταυτόχρονα ο πνευματικός αρχηγός της. Η ευθύνη του ήταν να μεγαλώσει τα παιδιά με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτά να γίνουν ηθικά και ενάρετα. Αργότερα, στα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης και μέχρι την οικονομική ύφεση, ο ρόλος του αλλάζει και γίνεται «κουβαλητής», δουλεύει σκληρά και λείπει πολλές ώρες από την οικογένεια του χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι έχει χάσει και τον προηγούμενο ρόλο του. Ως απόρροια αυτού η ανάμειξή του στην καθημερινή φροντίδα του παιδιού μειώνεται και ενισχύεται ο ρόλος της μητέρας. Στη δεκαετία 1930-1940, ο ρόλος του ως ηθικού δασκάλου και κουβαλητή δεν έχει εξαλειφθεί τελείως και καθώς έχει γίνει όλο και πιο απόμακρος, λόγω της εργασίας του, προτείνεται η ενίσχυση της συμμετοχικότητάς του στη ζωή των παιδιών, ιδιαίτερα ως πρότυπο αρρενωπότητας (Dick, 2004). Στα μέσα του 1970 και μετά, παρατηρείται αύξηση της συμμετοχής της γυναίκας στο εργατικό δυναμικό και αρχίζουν να αλλάζουν τα στερεότυπα που ήθελαν τη μητέρα να ασχολείται με την φροντίδα των παιδιών. Ο πατέρας αρχίζει να εμπλέκεται περισσότερο στην ανατροφή και τη φροντίδα των παιδιών και αναλαμβάνει ρόλους και καθήκοντα που αναλάμβανε η μητέρα. Ο ρόλος του πατέρα ως κουβαλητή αρχίζει να εξαλείφεται, διότι οι γυναίκες δουλεύουν σχεδόν τις ίδιες ώρες με τους συζύγους τους και βγάζουν τα ίδια χρήματα (Pruett, 1998).

Τα τελευταία 10-15 χρόνια έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά ο τρόπος που γίνεται αντιληπτός, αλλά και ασκείται, ο πατρικός ρόλος. Η είσοδος της γυναίκας στην παραγωγή, η διεκδίκηση ισότιμων ευκαιριών στη μόρφωση, αλλά και στην καριέρα, επέβαλαν αλλαγές στο οικογενειακό πλαίσιο, όπου η ανάγκη συμμετοχής του πατέρα στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του έγινε επιτακτική (Κυριαζοπούλου, 2011).

Στη σημερινή εποχή, εν μέσω κοινωνικό-οικονομικών αλλαγών και κοινωνικό-πολιτικής αστάθειας, καλείται να διαχειριστεί την αγωνία, το φόβο ή το θυμό στην πορεία αναζήτησης του νέου του ρόλου και της προσαρμογής του σε αυτόν. Ο σύγχρονος πατέρας, αν και φαίνεται να είναι απαλλαγμένος από τα παρελθοντικά στερεότυπα του ρόλου του, φοβάται τις αλλαγές αλλά γνωρίζοντας την αναγκαιότητά τους, δεσμεύεται να ακολουθήσει την εξέλιξη. Δείχνει να έχει κατανοήσει πόσο σημαντική είναι η συμβολή του στον επιμερισμό των ευθυνών της ανατροφής, αλλά και της διαπαιδαγώγησης και βρίσκει τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βοηθήσει σε πρώτο επίπεδο τους άλλους και σε δεύτερο τον εαυτό του. Οι πατέρες πλέον έχουν ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών τους, αν και δηλώνουν ότι έχουν περιορισμένη εμπειρία και γνώση. Συνειδητοποιούν ότι αυτό με το οποίο έχουν γαλουχηθεί, να έχουν δηλαδή τον έλεγχο στα πράγματα, είναι ψευδαίσθηση. Έχουν απελευθερωθεί από την ιδέα ότι πρέπει να προβάλουν μια εικόνα αλάνθαστου και άτρωτου και ότι δείχνοντας τρυφερότητα και ευαισθησία βλάπτουν την εικόνα της αρρενωπότητάς τους. Ίσως τελικά οι κοινωνικές αλλαγές και οι συνεχόμενες εξελίξεις να έχουν θετική έκβαση στην αλλαγή του ρόλου του πατέρα.

Ο ρόλος των μπαμπάδων λοιπόν, εκτός από πιο πολύπλοκος, είναι πλέον και πολύ πιο ισχυρός σε σύγκριση με το παρελθόν. Συμβάλλουν σημαντικά στη μάθηση των παιδιών τους, στην καλύτερη απόδοση στο σχολείο, στην καλή αυτοεκτίμηση, στις υγιείς σχέσεις με τους συνομηλίκους και στην καλύτερη προσωπική ευτυχία. Γίνονται πιο συμπονετικοί μέσα από την πατρότητα, γενικότερα, όχι μόνο μέσα στην οικογένεια. Ο τρόπος που οι πατεράδες παίζουν με τα παιδιά είναι πιο προσανατολισμένος στη δράση, έχουν τη τάση να ενεργοποιούν τα παιδιά, να τα ζωντανεύουν πολύ στο παιχνίδι τους, διαφοροποιούμενοι από το διδακτικό χαρακτήρα του παιχνιδιού της μητέρας. Η χρήση της γλώσσας, επίσης, είναι διαφορετική. Οι μανάδες την χρησιμοποιούν πάλι διδακτικά πιο πολύ και στην διήγηση ιστοριών, ενώ στο παιχνίδι οι πατεράδες προωθούν περισσότερο την εξερεύνηση, την ανάγκη των παιδιών για καινοτομία. Διαχειρίζονται διαφορετικά τη δυσφορία και το στρες που νιώθουν τα παιδιά σε καινοτόμες καταστάσεις.

Ακόμα, ο πατρικός ρόλος είναι απαραίτητος για τη σεξουαλική ταυτοποίηση, την πνευματική εξέλιξη, την ωρίμανση της προσωπικότητας των αγοριών και των κοριτσιών. Παράλληλα, οι σχέσεις του πατέρα με τη μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους ως συζύγων.  Ενώ επίσης σημαντικός είναι ο ρόλος της πατρικής φιγούρας για την ενίσχυση της συναισθηματικής ισορροπίας της μητέρας την περίοδο του ερχομού του παιδιού, λειτουργώντας ως αντίβαρο στη σχέση μητέρας-παιδιού, βοηθώντας τη να μην παρασυρθεί και να εγκλωβιστεί σε μια υπερβολική σχέση με το παιδί. Είναι αυτονόητο ότι για να το πετύχει αυτό ο πατέρας θα πρέπει να κατέχει μια σημαντική θέση στο συναισθηματικό κόσμο της μητέρας.

Οι ρόλοι που καλούμαστε να παίξουμε στην οικογένεια είναι πια πολυεπίπεδοι και σύνθετοι, καθώς τα πράγματα γενικότερα έχουν γίνει πιο πολύπλοκα και οι απαιτήσεις έχουν μεγαλώσει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για την υγιή ψυχοσωματική εξέλιξη των παιδιών χρειάζεται και η πατρική και η μητρική φροντίδα. Σε κάθε στάδιο εξέλιξης του παιδιού στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, το παιδί χρειάζεται όχι μόνο τη μητέρα, αλλά και τον πατέρα ως αντικείμενο αγάπης, ασφάλειας, σύνδεσης με τον εξωτερικό κόσμο και την αρχή της πραγματικότητας, ως μορφή ταυτοποίησης ή ακόμα και ως μορφή την οποία μπορεί να αμφισβητήσει. Είναι φανερό, λοιπόν, πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Με απαραίτητη ενημέρωση,  ευαισθητοποίηση  και έγκαιρη παρέμβαση οι ειδικοί ψυχικής υγείας της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας είναι δίπλα στην οικογένεια στο σύνολό της και σε κάθε μέλος ξεχωριστά. Υποστηρίζουν  τη σημαντικότητα του θεσμού της οικογένειας και ενισχύουν  τη δυναμική των ρόλων των μελών της για μια αρμονική συμβίωση και εξέλιξη.

Ιωάννα Καλλία, Ψυχολόγος
Μαρία Μπαλωμένου, Κοινωνικός Λειτουργός
Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας Ν. Φωκίδας

Πρόγραμμα Σεμιναρίων για το Κέντρο Ημέρας για το Ακαδημαϊκό έτος 2013 - 2014

To Κέντρο Ημέρας Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων και η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Νομού Φωκίδας διοργανώνουν σειρά εισηγήσεων που αφορούν ποικίλη θεματολογία της παιδικής και εφηβικής ψυχολογίας. 
Σύγχρονα δεδομένα από το Σχολείο μας διδάσκουν πως πλέον ο μαθητής όλο και περισσότερο προσεγγίζει και ανοίγεται στον εκπαιδευτικό για θέματα που άπτονται της ψυχικής του υγείας. Το γεγονός αυτό φορτώνει με άγχος και ευθύνη τον σύγχρονο εκπαιδευτικό, ο οποίος προβληματίζεται για τον τρόπο που θα στηρίξει, και θα ανακουφίσει το παιδί και τους γονείς του από τα ζητήματα που τους απασχολούν. 
Πως θα χειριστώ λοιπόν έναν μαθητή με αυξημένο άγχος; Πως θα πλησιάσω έναν μαθητή μου που δείχνει να τον απασχολεί κάτι; Τι στάση θα κρατήσω σε σχέση με έναν μαθητή που πρόσφατα έμαθα πως βίωσε μια απώλεια; Με ποιό τρόπο θα μπορούσαν να συνεργαστούν γόνιμα γονείς και εκπαιδευτικοί για το συμφέρον του παιδιού; 
Το σεμινάριο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, καθώς και σε γονείς που επιθυμούν να εμβαθύνουν τις γνώσεις τους και να αυξήσουν τις δεξιότητές επικοινωνίας τους, στη καθημερινή  τους συναλλαγή, με τους μαθητές ή το παιδί τους.
Κάθε εισήγηση θα συνοδεύεται από βιωματικές ασκήσεις καθώς και διανομή σημειώσεων.
Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης. 

Ημέρα και Ώρα Διεξαγωγής: Κάθε δεύτερη Πέμπτη, 19.00μμ έως 20.30μμ.

Μέρος Διεξαγωγής: Κέντρο Ημέρας Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων (Αίθουσα Διδασκαλίας) 
Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε με: 22650.23333 (Γραμματεία Κέντρου Ημέρας) 

Άρθρο "Βία στην οικογένεια"

Το φαινόμενο της οικογενειακής βίας αποτελεί σήμερα ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν όλες οι επιστήμες που ασχολούνται με τον άνθρωπο.
Η οικογενειακή βία υπάρχει σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις χώρες, άσχετα με την οικονομική ανάπτυξη, τη θρησκεία, το χρώμα, την ηλικία, το κοινωνικό κύρος, το μέγεθος της οικογένειας, την αστική ή αγροτική περιοχή.
Η κεντρική αιτία του φαινομένου βασίζεται σε πολιτισμικούς παράγοντες που επιτρέπουν ή και καλλιεργούν τη βία. Τέτοιος πολιτισμικός παράγοντας είναι για παράδειγμα η αποδοχή της σωματικής τιμωρίας των παιδιών από τους γονείς με τη δικαιολογία του σωφρονισμού.
Κοινωνικοί παράγοντες συνεισφέρουν στο πρόβλημα χωρίς να θεωρούνται εκλυτικά αίτια είναι η φτώχια, η ανεργία, ο αλκοολισμός, το διαζύγιο, η αστυφιλία, οι δυσμενείς συνθήκες κατοικίας και η κοινωνική απομόνωση.
Η μορφή της βίας στην οικογένεια μπορεί να είναι ενεργητική – παθητική (που αφορούν το δράστη και το θύμα αντίστοιχα), σεξουαλική, σωματική, ψυχολογική και αφορά το ζευγάρι, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους.
Η βία ανάμεσα στο ζευγάρι έχει συνδεθεί με τη σωματική βία παραγνωρίζοντας την ψυχολογική που είναι δύσκολο να οριστεί. Όσον αφορά τον άνθρωπο που ασκεί βία συνήθως είναι ό σύζυγος και αναφερόμαστε σε ένα κυριαρχικό ρόλο. Οι άντρες που κακοποιούν τις γυναίκες έχουν συχνά χαμηλή αυτοεκτίμηση, είναι ανασφαλείς, έχουν ανησυχίες και άγχη σχετικά με αισθήματα κατωτερότητας. Σοβαρός παράγοντας που έχει συνδεθεί με την συζυγική βία είναι η χρήση αλκοόλ, αν και η άποψη αυτή αμφισβητείται. Η κατανάλωση αλκοόλ θεωρείται ότι ανακουφίζει τους άντρες από την ευθύνη της συμπεριφοράς τους, ενώ από την άλλη η γυναίκα παραμένει στη σχέση ελπίζοντας ότι ο άντρας θα ξεπεράσει το πρόβλημα της βίας ελέγχοντας το πρόβλημα του αλκοολισμού. Στο  θύμα υπάρχει  διαρκής φόβος και απειλή και αυτό δημιουργεί κλίμα έντασης, ανασφάλειας,  υποτίμησης, εξευτελισμού. Συνακόλουθα της βίας μπορεί να είναι η οικονομική στέρηση, η σεξουαλική κακοποίηση, ο βιασμός, η πορνογραφία.
Ένας παράγοντας στη διαμόρφωση βίαιων σχέσεων, είναι ο διαφορετικός τρόπος κοινωνικοποίησης αγοριών και κοριτσιών. Τα κορίτσια μαθαίνουν ότι πρέπει να είναι αδύναμες και δεν μαθαίνουν πώς να αποφύγουν τη βία εναντίον τους, πιστεύοντας ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Επίσης οι άνθρωποι που έχουν δεχτεί βία, στερούνται εκείνων των κοινωνικών δεξιοτήτων που θα τους οδηγήσουν σε υγιείς σχέσεις. Τα αίτια λοιπόν μπορεί να ανάγονται σε βιώματα της παιδικής ηλικίας και σε παράγοντες περιστασιακούς που ξεχειλίζουν το ποτήρι.
Η βία ενάντια στα παιδιά συνδέεται με αιτιολογικούς παράγοντες στη σχέση  γονέων παιδιών στα πλαίσια γενικότερων προδιαθεσικών παραγόντων. Ο γονεϊκός ρόλος είναι φορτισμένος με αντικρουόμενα συναισθήματα και οι μητέρες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στην ανάπτυξη επιθετικής συμπεριφοράς. Χαρακτηριστικά των μητέρων αυτών είναι η κατάθλιψη, ο θυμός, η ένταση, το στρες. Η χαμηλή κοινωνική θέση της οικογένειας συνδέεται με τη βία προς τα παιδιά. Επίσης συνδέονται η ανεργία και η περιστασιακή εργασία, η κοινωνική απομόνωση, η έλλειψη υποστηρικτικών σχημάτων στην κοινότητα, οι κακές και ανεπαρκείς συνθήκες κατοικίας, η χρήση αλκοόλ, η μειωμένη ικανότητα φροντίδας των παιδιών. Η τελευταία  σχετίζεται με χαμηλή αυτοεκτίμηση και με εμπειρία ανεπαρκούς φροντίδας στην παιδική ηλικία.
Η βία προς τα παιδιά λειτουργεί σαν αρχή και για μία σειρά άλλων συμπτωμάτων όπως η παραπτωματικότητα ανηλίκων, η χρήση ουσιών, οι απόπειρες αυτοκτονίας, οι φυγές από το σπίτι, η σχολική αποτυχία κτλ. Στην άρνηση του προβλήματος αντιμετωπίζουμε μόνο τα συμπτώματα και αγνοούμε τα αίτια. Εστιάζουμε δηλαδή μόνο στο παιδί και αγνοούμε ό, τι  έχει να κάνει με την οικογένεια και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Να τονίσουμε ότι παρά την διαρκώς αυξανόμενη ευαισθητοποίηση επαγγελματιών σχετικά με το πρόβλημα της βίας προς τα παιδιά, η επίσημη πολιτεία δείχνει μειωμένη ευαισθησία για το θέμα αυτό. Ο νέος οργανισμός του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας περιλαμβάνει στους στόχους του και το κακοποιημένο άτομο. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι θα υποβληθούν στο Υπουργείο προτάσεις που αφορούν την αντιμετώπιση και την πρόληψη του φαινομένου οικογενειακής βίας προς τα παιδιά και άρα και της οικογένειας που βρίσκεται σε κρίση. Βασική όμως προϋπόθεση για τη  υλοποίηση προγραμμάτων που αφορούν την οικογένεια είναι η ανάληψη ευθύνης από μικρότερες και ευέλικτες δομές όπως νομαρχίες, τοπική αυτοδιοίκηση. Όταν θεωρηθεί η ποιότητα ζωής των πολιτών υπόθεση της κοινότητας, τότε θα έχει κατακτηθεί ένα σημαντικό βήμα για την αντιμετώπιση και την πρόληψη της οικογενειακής βίας προς τα παιδιά.
Η τρίτη μορφή βίας είναι η κακομεταχείριση ηλικιωμένων και είναι εκείνη η πλευρά της οικογενειακής βίας που έχει λιγότερο ερευνηθεί. Η συχνότερη μορφή κακομεταχείρισης ηλικιωμένων είναι η παραμέληση. Η καθήλωση ενός ηλικιωμένου σε καρέκλα ή κρεβάτι, ο περιορισμός σε ένα δωμάτιο ώστε να μην ενοχλεί την οικογένεια , η υπερβολική χρήση ηρεμιστικών δεν αποτελούν πάντα κίνητρο εσκεμμένης κακομεταχείρισης, αλλά άγνοιας σχετικά με τις ανάγκες και τους τρόπους αντιμετώπισης των ηλικιωμένων.
Η εκτίμηση αυτού του προβλήματος είναι δύσκολή γιατί οι ηλικιωμένοι δεν είναι εύκολα προσιτή ομάδα διότι δεν είναι συνδεδεμένοι με κοινωνικά δίκτυα όπως σχολεία, χώρους εργασίας. Επίσης τα θύματα βίας διστάζουν να καταγγείλουν τη βία που υφίστανται διότι συνήθως η βία αυτή προέρχεται από τα παιδιά τους και νιώθουν ότι απέτυχαν ως γονείς.
Τα αίτια της βίας προς τους ηλικιωμένους μπορεί να οφείλονται σε πολλούς λόγους που ενισχύονται από πρόσθετα προβλήματα όπως είναι τα ψυχιατρικά προβλήματα, η νοητική ανεπάρκεια, οι σωματικές αναπηρίες. Οι δράστες της βίας είναι συχνά τα ίδια τα παιδιά που κακοποιήθηκαν  από αυτούς πολλά χρόνια πριν.
Σε έρευνα που  πραγματοποιήθηκε το 2010 και συμμετείχαν πολίτες της Ισπανίας, της Ουγγαρίας, του Βελγίου, του Ηνωμένου Βασίλειου, της Σουηδίας, της Πορτογαλίας και της  Ελλάδας σε συνολικό δείγμα 3863 ατόμων, στην Ελλάδα συμμετείχαν 548 άτομα και των δύο φύλων ηλικίας 18 έως 64. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα ποσοστά τόσο της σωματικής όσο και της ψυχολογικής ενδοοικογενειακής βίας στην Ελλάδα εμφανίζονται αυξημένα, σε σχέση με παλιότερα στοιχεία και σε σχέση με τα αντίστοιχα τελευταία στοιχεία των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Σύμφωνα με τους ερευνητές οι έλληνες έχουν υψηλότερα ποσοστά στην ελαφρά σωματική επίθεση, όπως το να τραβήξει κάποιος απότομα το χέρι του συντρόφου, να τον σπρώξει, να του πετάξει κάτι ή να τον χαστουκίσει. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία ότι στην Ελλάδα όπως και στην Ουγγαρία Βέλγιο, Ισπανία, τα θύματα ψυχολογικής κακοποίησης είναι στην πλειονότητα τους άντρες. Το γεγονός αυτό εξηγείται και από τους ειδικούς στο πλαίσιο της κρίσης. Η ανεργία των αντρών η οποία ακυρώνει τον παραδοσιακό ρόλο εντός της οικογένειας, συνεπάγεται υποτιμητικά σχόλια, όπως άχρηστος, ανίκανος και επιθετικός εκβιασμούς με ψυχολογικό υπόβαθρο.
Ειδικά στην εποχή μας, που οι αξίες χάνονται και ο θεσμός της οικογένειας χάνει την παλιά του δόξα, η βία είναι διαδεδομένο φαινόμενο. Στην Ελλάδα υπάρχει δίκτυο κοινωνικής προστασίας για θύματα ενδοοικογενειακής βίας που στελεχώνεται από ειδικούς νομικούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, κοινωνιολόγους. Στην Κινητή Μονάδα Ψυχιατρικής Περίθαλψης Υπαίθρου στο Νομό Φωκίδας  έρχονται θύματα βίας που με δυσκολία αναφέρονται στο πρόβλημα αυτό. Οι θεραπευτές έρχονται αντιμέτωποι με ασθενείς που περιγράφουν συμπτώματα άγχους και εξουθένωσης χωρίς να γίνεται άμεση αναφορά στο βίωμα τους. Αυτό ενδέχεται να σχετίζεται με το ότι οι κοινότητες του νομού είναι μικρές και υπάρχει φόβος μήπως το πρόβλημα τους γίνει ευρέως γνωστό.
Η παραπομπή στις ανάλογες υπηρεσίες στήριξης ατόμων που έχουν υποστεί βία είναι αναγκαία και ταυτόχρονα δύσκολη υπόθεση μιας και τα θύματα βίας φοβούνται εκ νέου τις απειλές του θύτη και τον κοινωνικό στιγματισμό από την κοινωνία. Η σωστή λοιπόν κατεύθυνση και ενθάρρυνση  είναι η ενδεδειγμένη λύση προκειμένου να πάρουν βοήθεια τα θύματα βίας από τις ανάλογες υπηρεσίες.

Τσαλαπατάνη Μαρία
Ψυχολόγος
Εταιρία Κοινωνικής Ψυψιατρικής και Ψυχικής Υγείας

Ημερίδα στο Δήμο Μαρκόπουλου Μεσογαίας - Σχολεία Συνεργατικής Μάθησης και Πρόληψης

«Η ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΜΑΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ»

ΗΜΕΡΙΔΑ

Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, το σχολείο εμφανίζει ολοένα αυξανόμενο αριθμό ψυχοκοινωνικών προβλημάτων. Η εμφάνιση αυτών των προβλημάτων σχετίζεται άμεσα με τα αδιέξοδα της κοινωνίας και με τη χαμένη ενότητα της σχολικής και κοινωνικής κοινότητας. Το νέο πιλοτικό Πρόγραμμα, αποτελεί μια πρόταση πρόληψης, ευρύτερα των ψυχοκοινωνικών προβλημάτων, από τα οποία « πάσχουν» τα σχολεία μας. Προάγει κοινοτικές αξίες όπως η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η ισότητα.

Ο Δήμος Μαρκοπούλου, το 1^ο  και 2^ο  Γυμνάσιο Μαρκοπούλου, σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, διοργανώνουν ημερίδα με θέμα: «Συνεργατική Μάθηση και Πρόληψη της Βίας και άλλων Ψυχοκοινωνικών Προβλημάτων στα Σχολεία», το Σάββατο 12 Μαΐου 2012, από τις 10.30 έως τις 14.30,

Χώρος: Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Μαρκοπούλου (Γ. Παπαβασιλείου 34, Μαρκόπουλο Μεσογαίας).

Η ημερίδα έχει ως στόχο την ενημέρωση, για την έως τώρα εφαρμογή του Προγράμματος Πρόληψης και Συνεργατικής Μάθησης ενάντια σε ψυχοκοινωνικά προβλήματα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσια Μαρκοπούλου), με πιθανό στόχο τη διάχυση και την εφαρμογή του και σε άλλα σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, για την πρόληψη της βίας και άλλων ψυχοκοινωνικών προβλημάτων, όπως η Σχολική επιθετικότητα προς τα έξω (συμμαθητές) και προς τα έσω (ναρκωτικά).

    

Πρόγραμμα ΗΜΕΡΙΔΑΣ:

10.00 – 10.30  Προσέλευση Συμμετεχόντων

Πρόεδριο:

Μίκα Χαρίτου-Φατούρου, Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχολογίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Υπεύθυνη του Προγράμματος «Σχολεία Συνεργατικής Μάθησης και Πρόληψης»

Μαργαρίτα Καλογρίδου – Κολυβά, Σύμβουλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ΠΕ02 Φιλόλογος, Παιδαγωγικά  υπεύθυνη για το 2^ο Γυμνάσιο Μαρκοπούλου.

10.30 – 10.45  Χαιρετισμοί:

Σωτήρης Ι. Μεθενίτης, Δήμαρχος Μαρκοπούλου Μεσογαίας Αττικής

Στέφανος Καπέλας, Διευθυντής Β΄μιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής

Γεώργιος Διολέτης, Διευθυντής 2^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

Κωνσταντίνος Μαλανδράκης, Διευθυντής 1^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

Ομιλίες:

10.45 – 10.55  «Η εφαρμογή του Προγράμματος: Σχολεία Συνεργατικής Μάθησης και Πρόληψης», Μίκα Χαρίτου-Φατούρου, Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχολογίας

11.55 – 11.05  «Η Επιθετικότητα προς τα Έσω» Κατερίνα Φλωρά, Δρ. Ψυχολογίας, Επιστημονική Συνεργάτης Προγράμματος, Υπεύθυνη Εφαρμογής Προγράμματος στο Δήμο Θεσσαλονίκης

11.05 – 11.15   «Η Χρήση του Διαδικτύου και η Επιθετικότητα Μαθητών», Στέλλα Χαλιμούρδα, Επιστημονική Συνεργάτης Προγράμματος

11.15 – 11.45  ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ 1^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητής 1^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

Μαθητής 1^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

Γονέας μαθητή 1^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

11.45 – 12.15  ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ 2^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητής 2^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

Μαθητής 2^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

Γονέας μαθητή 2^ου Γυμνασίου Μαρκοπούλου

12.15 – 12.25  « “Διαμεσολάβηση – Επικοινωνία με γονείς και εκπαιδευτικούς”, Ο ρόλος του Ψυχολόγου στο Πρόγραμμα Σχολεία Συνεργατικής Μάθησης και Πρόληψης», Χριστίνα Νικολάου, Ψυχολόγος Δήμου Μαρκοπούλου, Επιστημονική Συνεργάτης Προγράμματος

12.25 – 12.35  «Σχολεία Συνεργατικής Μάθησης και Πρόληψης: Ο Ρόλος της Οικογένειας», Μαριλίνα Μπαδικιάν, Ψυχολόγος, Επιστημονική Συνεργάτης Προγράμματος

12.35 – 12.45 Σχολεία Συνεργατικής Μάθησης και Πρόληψης: «Η Θεωρία οδηγεί, το Πείραμα αποφασίζει.»,              Ευαγγελία Καπετάνου, Επίτιμη Διευθύντρια 3^ου Λυκείου Ν. Φιλαδέλφειας «Μίλτος Κουντουράς»

12.45 – 14.00  Συζήτηση

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ

Μορφές συμπεριφοράς στην εφηβεία και τρόποι διαχείρισής τους - 2 στους Δελφούς

Έναρξη ομάδων ευαισθητοποίησης και εμψύχωσης της οικογένειας των ψυχωσικών ασθενών απο την Ε.Κ.Ψ.&Ψ.Υ. στη Φωκίδα.

15 Μαΐου - Παγκόσμια Ημέρα για την Οικογένεια.
Η Παγκόσμια Ημέρα για την  Οικογένεια καθιερώθηκε το 1993 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. 

Με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια ημέρα για την Οικογένεια λοιπόν και στα πλαίσια του "εσωτερικού διαλόγου" θα θέλαμε να ενημερώσουμε τους συνεργαζόμενους φορείς πως η Ε.Κ.Ψ.&Ψ.Υ προτίθεται να δημιουργήσει ομάδες ευαισθητοποίησης και υποστήριξης των οικογενειών ατόμων με ψύχωση.

Παρακαλούμε φέρτε αυτό στην προσοχή ατόμων που πιθανώς να έχουν ανάγκη αυτής της νέας υπηρεσίας.

Παρακάτω λίγα λόγια για τις ομάδες:

Επειδή η ψύχωση είναι μια σοβαρή διαταραχή η οποία επηρεάζει όχι μόνο την ζωή του ασθενή αλλά και των ανθρώπων της οικογένειάς του, είναι αναμενόμενο πως χωρίς την συνεργασία της οικογένειας είναι δύσκολο να επιτευχθεί μια αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση.

Στα πλαίσια, λοιπόν,  βελτίωσης της φροντίδας των ασθενών, η Κ.Μ θέτει σε λειτουργία ομάδες ευαισθητοποίησης των οικογενειών, βάζοντας σε προτεραιότητα την εμψύχωση των ανθρώπων που αποτελούν το άμεσο υποστηρικτικό περιβάλλον του ασθενή.

Στόχοι Ομάδας

”   Ψυχοεκπαίδευση

”  Ευαισθητοποίηση της οικογένειας   και ενίσχυση - ενδυνάμωση του γονεϊκού ρόλου

”  Αποσυμφόρηση του άγχους – φόβου, κατάργηση ταμπού

”  Επίλυση προβληματισμών αποριών

”   Κοινή εξεύρεση λύσεων γύρω από ιδιαίτερες δυσκολίες

”  Ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ των οικογενειών

Στις ομάδες μπορούν να συμμετάσχουν γονείς, αδέλφια, παππούδες, γιαγιάδες, πρόσωπα του άμεσου ή έμμεσου συγγενικού περιβάλλοντος του ασθενή.

Όλοι οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να συμβουλευτούν, να συζητήσουν, να κάνουν ερωτήσεις, να θέσουν τους προβληματισμούς τους, να γνωρισθούν με άλλους ανθρώπους που έχουν ως κοινό σκοπό την φροντίδα του πάσχοντος

Κάθε ομάδα θα απαρτίζεται από 10 άτομα το ανώτερο. Για την σύσταση των ομάδων ακολουθείται η εξής διαδικασία:

o       Οι ενδιαφερόμενοι δηλώνουν ενδιαφέρον στα γραφεία της Ε.Κ.Ψ.&Ψ.Υ., στους θεραπευτές των πασχόντων συγγενών τους.

o       Για να πετύχουμε την καλύτερη δυνατή σύνθεση κάθε ομάδας οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν πρώτα μια ατομική συνέντευξη από ψυχολόγο ή ψυχίατρο.

Οι συναντήσεις θα πραγματοποιούνται στα γραφεία της Εταιρίας, σε χώρο ειδικά διαμορφωμένο, θα γίνονται κάθε 15 μέρες, ήμερα Παρασκευή, ώρα: 6:00-7:30 και θα συντονίζονται από 2 θεραπευτές.

Πληροφορίες στην γραμματεία της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας:

Εθνικής Αντιστάσεως 13, Άμφισσα

τηλ. 22650 – 22924, 22600 

Δευτέρα – Τρίτη 9:00 - 13:00

Τετάρτη – Παρασκευή  11:00 - 19:00