Ετικέτες

εσωτερικός διάλογος (120) ψυχική υγεία (75) ευαισθητοποίηση (43) υγεία (39) πρόληψη (37) ΕΚΨ&ΨΥ (36) εθελοντισμός (32) κοινές δράσεις (30) νέα (27) άρθρα (21) αιμοδοσία (21) πρόγραμμα ευαισθητοποίησης (20) Κέντρο Ημέρας (19) σχολεία (18) ευπαθείς ομάδες (16) εφηβεία (16) διάλογος (15) οικονομική κρίση (14) ΚΕΔΜΟΠ (11) δότες μυελού των οστών (11) παιδική ηλικία (10) απόψεις (9) ευχές (9) ενδοσχολική βία (8) εξαρτήσεις (8) ΚΜΨΥ (6) Κοι.Σ.Π.Ε. (6) αλληλοβοήθεια (6) δήμος (6) εθισμός (6) θέσεις εργασίας (6) οικογένεια (6) έφηβοι (5) αλληλεγγύη (5) παζάρι (5) προσφορά (5) Κοινωνική Εργασία (4) διαμαρτυρία (4) προσχολική ηλικία (4) υποστήριξη (4) ψύχωση (4) Ειδικό Σχολείο (3) Μ.Ψ.Α (3) Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (3) αναπτυξιακά προβλήματα (3) ενδοοικογενειακή βία (3) κοινωνικό παντοπωλείο (3) ομάδες γονέων (3) ομάδες ευασθητοποίησης (3) σεμινάρια (3) στρες (3) σύστημα υγείας (3) DSH - PC (2) student voice (2) ΑμεΑ (2) Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (2) ΕΕΕΕΚ (2) Ψυχιατρική μεταρρύθμιση (2) άγχος (2) βία (2) γυναίκα (2) δικαιώματα ψυχικά ασθενών (2) δράσεις εκτός Φωκίδας (2) εργασία (2) ευάλωτες ομάδες (2) κακοποίηση (2) κατάθλιψη (2) λογοθεραπεία (2) ομάδες εφήβων (2) πολιτισμός (2) τέχνη (2) Erasmus+ (1) Δ.Α.Φ. (1) Δίκτυο Φορέων Ψυχικής Υγείας (1) Δίκτυο κατα της Βίας στο Σχολείο (1) Κοινωνικό Σχολείο (1) Π.Ε. Φωκίδας (1) Πριγκίπισσα Χριστίνη (1) Ρομά (1) άποροι (1) δενδροφύτευση (1) διακιώματα παιδιού (1) δικαιώματα παιδιού (1) κοινωνική αναπαράσταση (1) κοινωνικός αποκλεισμός (1) νόμος 3500/2006 (1) ομάδα εργασίας (1) προκαταλήψεις (1) πρόγραμμα κοινωφελούς χαρακτήρα (1) πρόσφυγες (1)

11 Σεπτεμβρίου 2017

Μαμά, Μπαμπά … Που πάω; Βαδίζοντας από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό



Από την Αθανασία Τζιμαρά,
Λογοθεραπεύτρια, Ε.Κ.Ψ.&Ψ.Υ. Φωκίδας

Προετοιμάζω – Συζητώ με το παιδί μου για το Δημοτικό Σχολείο
Σιγά σιγά οι διακοπές τελειώνουν και όλοι, μικροί και μεγάλοι θα επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους. Και τα «πρωτάκια» θα βρεθούν επιτέλους στο Δημοτικό ή αλλιώς στο «μεγάλο σχολείο», όπως συνηθίζουν να το ονομάζουν.
Η μετάβαση θεωρείται ως μια πολύπλοκη και δυναμική διαδικασία, μακρού χρονικού διαστήματος, κατά την οποία το παιδί «μετακινείται» από  το  οικογενειακό περιβάλλον στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο. Η μετάβαση αυτή συνοδεύεται από πολυποίκιλες αλλαγές στο σχολικό περιβάλλον της τάξης, στην οργάνωση, στα προγράμματα σπουδών, στις προσδοκίες των εκπαιδευτικών, στις φιλικές σχέσεις του παιδιού με τη νέα ομάδα παιδιών. Εξαρτάται, μάλιστα, τόσο από την ετοιμότητα του παιδιού και της οικογένειας όσο και από την ετοιμότητα του σχολείου να εξασφαλίσει προϋποθέσεις συνέχειας και μηχανισμούς στήριξης για την αντιμετώπιση των αλλαγών που είναι επακόλουθο της μετάβασης του παιδιού από την μια σχολική βαθμίδα στην άλλη.
Η πρώτη επαφή  του παιδιού με το Δημοτικό αποτελεί ένα ξεχωριστό γεγονός τόσο για το ίδιο όσο και για τους γονείς του και πολύ συχνά οι «πρώτες» εντυπώσεις καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα στάση του απέναντι στο σχολείο και στη μάθηση. Η είσοδος του παιδιού στο δημοτικό, λοιπόν, αποτελεί μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του και, όπως συμβαίνει με όλες τις αλλαγές, είναι φυσικό να συνοδεύεται από κάποιο άγχος, ένα βαθμό ανησυχίας.  Αυτά τα συναισθήματα μπορεί κάποιος να τα διαχειριστεί μονάχα αν συγκεντρώσει σχετικές πληροφορίες γι’ αυτό που του είναι άγνωστο και πρωτόγνωρο, και αναλόγως ρυθμίσει τη στάση του και τη συμπεριφορά του.
Οι πληροφορίες που έρχονται στα αυτιά του Νηπίου για το τι σημαίνει «Δημοτικό», «δάσκαλος», «μαθήματα», «μελέτη» κτλ., χωρίς καν το ίδιο να το επιδιώξει, από πολλές πηγές (αδέλφια, συνομήλικοι, παππούδες, γιαγιάδες, τηλεόραση, γειτονιά) είναι τις περισσότερες φορές αντικρουόμενες και του δημιουργούν επιπλέον σύγχυση και απορίες.
Σε μια τέτοια περίπτωση, τα πλέον κατάλληλα άτομα, οι πιο αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης για ένα παιδί είναι οι γονείς του, επειδή αυτούς εμπιστεύεται περισσότερο, με αυτούς συνδέεται με έντονο συναισθηματικό δεσμό και μέσα από αυτούς έχει πραγματοποιηθεί η πρώτη του συνάντηση με τις αξίες και τους κανόνες της κοινωνίας. Για να διατηρηθεί, λοιπόν, αυτή η σχέση εμπιστοσύνης, θα πρέπει οι γονείς πρωτίστως να λάβουν σχετική ενημέρωση, έτσι ώστε να απαλλαγούν από τους δικούς τους φόβους και στη συζήτηση με το παιδί τους να είναι αληθινοί και πειστικοί.

Δημοτικό – Ειδικά χαρακτηριστικά
Ένας γονέας, στην προσπάθειά του να στηρίξει το παιδί του κατά τη μετάβαση στο Δημοτικό, θα πρέπει να θυμάται ότι το νήπιο στη φάση αυτή δεν είναι εντελώς αρχάριο και ανέτοιμο, αντίθετα «κουβαλάει» πολλές «εμπειρίες σχολείου»: έχει ήδη μάθει να αποχωρίζεται τη μαμά και τον μπαμπά, να μένει αρκετό χρόνο μακριά τους μαζί με άλλα συνομήλικα παιδάκια, να συμμετέχει σε δραστηριότητες, να περιμένει, να απογοητεύεται,  να χάνει, να ακολουθεί κανόνες, να ολοκληρώνει εργασίες, να μαθαίνει,  να χαίρεται  το παιγνίδι.
Βέβαια, το Δημοτικό είναι ένας διαφορετικός κόσμος, και αυτή η διαφορετικότητα γίνεται φανερή από τις πρώτες κιόλας μέρες:
  • Το κάθε πράγμα στο Δημοτικό έχει, με μικρότερη ευελιξία απ ό, τι στο νηπιαγωγείο, την ώρα του και τη σειρά του. Στο Δημοτικό οι μαθητές κάθονται σε συγκεκριμένη θέση, που συνήθως επιλέγει ο δάσκαλος,  δε σηκώνονται το ίδιο συχνά από την καρέκλα τους, για να ξεκουραστούν ή να κοιτάξουν έξω από το παράθυρο ή να πουν κάτι στο αυτί του φίλου τους, ασχολούνται λιγότερο χρόνο με ζωγραφιές, κατασκευές και παιγνίδια, ζητούν την άδεια, πριν μιλήσουν ή πριν σηκωθούν από το θρανίο τους. Οι κανόνες κάνουν πιο έντονη την παρουσία τους, καθώς χωρίς αυτούς η συνύπαρξη με τους άλλους, η δουλειά και η προσπάθεια δεν φέρουν αποτέλεσμα. Γι’ αυτό και υπάρχουν συνέπειες, όταν τους παραβαίνουν.
  • Στο διάλειμμα θα πρέπει ο μικρός μαθητής να «προφθάσει» να παίξει, να πάει στην τουαλέτα, να φάει το κολατσιό του, να πιει νερό, να εξοικειωθεί με τα τόσα άγνωστα πρόσωπα που τον περιτριγυρίζουν, να ξεκουραστεί πριν από το χτύπημα του κουδουνιού. Θα πρέπει λοιπόν να μάθει να διαχειρίζεται σωστά το χρόνο του.
  • Στο σπίτι, μετά το σχολείο, θα οργανωθεί διαφορετικά και ο χώρος και ο χρόνος του, έτσι ώστε να «χωρέσει» ξεκούραση, παιχνίδι, συζήτηση αλλά και μελέτη,  προετοιμασία και εξάσκηση.
Όμως, παρόλες τις τυχόν διαφορές και δυσκολίες,  είναι χρήσιμο ο γονέας να έχει πάντα στο νου του πως ό,τι θα ζητηθεί από το παιδί του εκ μέρους του σχολείου θα είναι λογικό, δηλαδή θα είναι αντίστοιχο της νοητικής και χρονολογικής του ηλικίας. Αν υπάρξουν δυσκολίες, είτε στη μάθηση είτε στη συμπεριφορά, θα του δοθεί περισσότερος χρόνος προσαρμογής αλλά κι επιπλέον βοήθεια.
Η σημαντικότερη βοήθεια πάντως  που μπορεί να του παρασχεθεί από την πλευρά της οικογένειας είναι η ψύχραιμη στάση και η  πεποίθηση ότι «το παιδί μπορεί να τα καταφέρει».
Είναι σημαντικό ο γονέας να εμπιστευτεί το πλαίσιο φοίτησης του παιδιού του, ώστε να νιώσει το συναίσθημα αυτό και το ίδιο το παιδί.

Ο ρόλος του γονέα
Πολλοί είναι οι τρόποι με τους οποίους ένας γονιός μπορεί να υποστηρίξει την ομαλή μετάβαση του νηπίου του στο Δημοτικό σχολείο. Ενδεικτικά προτείνονται οι παρακάτω:
  • Αφουγκράζομαι τους φόβους και τις αγωνίες του παιδιού μου, οι οποίες συχνά εκδηλώνονται και με μη λεκτικό τρόπο (π.χ. ανορεξία, διαταραχές στον ύπνο, ψυχοσωματικές εκδηλώσεις, προβλήματα συμπεριφοράς).
  • Με αφορμή μια ζωγραφιά, ένα παραμύθι, μία διαφήμιση ή  ένα σχόλιο από έναν συγγενή συζητώ μαζί του, προκαλώ ερωτήματα, το αφήνω να εκφράσει τις ανησυχίες και τις απορίες του, δεν τις υποτιμώ και δε γελώ μαζί τους όσο «κουτές» ή αστείες κι αν μου φαίνονται. Αντίθετα δίνω τις απαιτούμενες πληροφορίες (τόσες όσες μπορεί να κατανοήσει) και του δείχνω πώς μπορεί να διαχειριστεί τους φόβους και τους προβληματισμούς του. Πολλές φορές το ίδιο το παιδί βρίσκει τρόπους. Καλό είναι, λοιπόν, να το ακούσουμε και να το υποστηρίξουμε.
  • Το βοηθώ να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα,  αποδεχόμενος εγώ πρώτα και υιοθετώντας τους κανόνες της, που σχετίζονται με τη συνύπαρξη (ακούω, μιλάω ευγενικά, δε διακόπτω, βοηθώ, μοιράζομαι κ.τ.ό.) και τη μάθηση (ακολουθώ συγκεκριμένο πρόγραμμα και στο σπίτι, δίνω κίνητρα, οργανώνω, ενθαρρύνω, ενισχύω).
  • Αν συναντήσω δυσκολίες στη φάση του αποχωρισμού μας, δεν προσπαθώ να το ξεγελάσω και δεν απομακρύνομαι, όταν έχει στρέψει αλλού την προσοχή του, αλλά του εξηγώ με αποφασιστικό τρόπο ότι στο σχολείο θα πάει, όπως κάνουν άλλωστε όλα τα παιδιά της ηλικίας του και όπως  η μαμά και ο μπαμπάς πηγαίνουν στη δουλειά τους. Παράλληλα ενθαρρύνω δεξιότητες αυτονομίας και  τη δημιουργία δεσμών με κάποιο συνομήλικο, ενώ συγχρόνως συνεργάζομαι στενά με τον δάσκαλό του.
  • Επικοινωνώ τακτικά με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς, ανταλλάσσω απόψεις και πρακτικές για ό, τι με απασχολεί και με προβληματίζει.
  • Προσπαθώ να προσαρμόσω τις προσδοκίες που έχω από το παιδί μου στις δυνατότητες και στα ενδιαφέροντά του.
  • Αφήνω περιθώριο να αναδυθούν οι προσδοκίες του παιδιού μου.
  • Ρυθμίζω με προσοχή τη διάθεση του ελεύθερου χρόνου του και τις επιπλέον δραστηριότητες που θα αναλάβει.
  • Διατηρώ ένα οικογενειακό περιβάλλον ήρεμο, με ελάχιστες προκλήσεις.
  • Τέλος, του δίνω το μήνυμα ότι συναισθηματικά θα είμαι πάντα δίπλα του και ότι οι όποιες αποτυχίες ή τυχόν λάθη που θα κάνει στη διαδρομή της προσαρμογής του δεν είναι δυνατόν σε καμία περίπτωση να αλλάξουν τα αισθήματα αγάπης και αποδοχής που έχω γι’ αυτό. Επίσης, είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται τα επιτεύγματά του. 
  • Σε περίπτωση που σας προβληματίζει κάτι σχετικά με την εξέλιξη του παιδιού σας, ζητήστε την άποψη των ειδικών, όπως παιδοψυχίατρου, ψυχολόγου, λογοθεραπευτή, ειδικού παιδαγωγού, εργοθεραπευτή.
Συμπερασματικά 
Το πέρασμα από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό, και μετά στο Γυμνάσιο, είναι αναπόφευκτες αλλαγές στη ζωή ενός παιδιού και των γονιών του. Όπως και με τις άλλες αλλαγές, χρειάζεται χρόνος, υπομονή και θετική στάση από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Το παιδί που εισπράττει απαισιοδοξία από το περιβάλλον του αναχαιτίζεται, ενώ αυτό που απολαμβάνει την αισιοδοξία, προχωρά με σταθερό βηματισμό.

Καλή Σχολική Χρονιά!
Η Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας είναι ένα επιστημονικό Σωματείο, μη κερδοσκοπικό, μη κυβερνητικό. Η Ε.Κ.Ψ.&Ψ.Υ. στελεχώνεται από μία ομάδα ειδικών επαγγελματιών ψυχικής υγείας, πάνω στις αρχές της Κοινωνικής και Κοινοτικής Ψυχιατρικής, με σκοπό να προσεγγίσουν, με ευαισθησία, όλο το φάσμα των ηλικιών που χρήζουν τη βοήθειά του σε σχέση με την πρόληψη των προβλημάτων ψυχικής υγείας και την έγκαιρη παρέμβαση σε αυτά. Οι υπηρεσίες παρέχονται συγκεκριμένα μέσω της Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας και του Κέντρου Ημέρας για Παιδιά, Εφήβους και Ενήλικες στο Ν. Φωκίδας. Είναι δωρεάν και τα θεραπευτικά προγράμματα είναι εξατομικευμένα, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της κάθε οικογένειας, με σεβασμό στον χαρακτήρα και τις ιδιαιτερότητές της.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στο τηλέφωνο επικοινωνίας 22650 22924 (Εθνικής Αντιστάσεως 13, Άμφισσα).

18 Ιουνίου 2017

Κυριακή 18 Ιουνίου 2017 | Ημέρα του Πατέρα «Αντιστροφή ρόλων ή εξέλιξη του ρόλου;»


Η ημέρα του πατέρα γιορτάζεται την 3η Κυριακή του Ιουνίου και αφορά την πατρότητα γενικά και τη συνεισφορά των μπαμπάδων στο κοινωνικό σύνολο. Στην ουσία είναι μια ημέρα που έχει ως στόχο να δείξει ότι ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας, παρόλο που πολύ συχνά στην κοινωνία μας οι μπαμπάδες περνούν σε δεύτερη μοίρα.
 
Η σύγχρονη οικογένεια προτού φτάσει στη σημερινή της μορφή, πέρασε από πολλά στάδια, τροποποιήθηκε όσον αφορά τα κοινωνιολογικά της στοιχεία, παλιές αξίες αντικαταστάθηκαν με νέες με την πάροδο των αιώνων και η δομή της άλλαξε, προκειμένου να ανταποκριθεί στις κοινωνικές αλλαγές και απαιτήσεις. Η έννοια της πατρότητας εξελίχθηκε και ο ρόλος του πατέρα άλλαξε δραματικά στο πέρασμα του χρόνου. Οι αλλαγές αυτές έχουν να κάνουν, κυρίως, με κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και αλλαγές των κοινωνικών δομών.
Στα αποικιακά χρόνια, ο πατέρας περιγράφεται ως ο «ηθικός δάσκαλος» της οικογένειας, που είναι αυστηρός και ταυτόχρονα ο πνευματικός αρχηγός της. Η ευθύνη του ήταν να μεγαλώσει τα παιδιά με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτά να γίνουν ηθικά και ενάρετα. Αργότερα, στα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης και μέχρι την οικονομική ύφεση, ο ρόλος του αλλάζει και γίνεται «κουβαλητής», δουλεύει σκληρά και λείπει πολλές ώρες από την οικογένεια του χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι έχει χάσει και τον προηγούμενο ρόλο του. Ως απόρροια αυτού η ανάμειξή του στην καθημερινή φροντίδα του παιδιού μειώνεται και ενισχύεται ο ρόλος της μητέρας. Στη δεκαετία 1930-1940, ο ρόλος του ως ηθικού δασκάλου και κουβαλητή δεν έχει εξαλειφθεί τελείως και καθώς έχει γίνει όλο και πιο απόμακρος, λόγω της εργασίας του, προτείνεται η ενίσχυση της συμμετοχικότητάς του στη ζωή των παιδιών, ιδιαίτερα ως πρότυπο αρρενωπότητας (Dick, 2004). Στα μέσα του 1970 και μετά, παρατηρείται αύξηση της συμμετοχής της γυναίκας στο εργατικό δυναμικό και αρχίζουν να αλλάζουν τα στερεότυπα που ήθελαν τη μητέρα να ασχολείται με την φροντίδα των παιδιών. Ο πατέρας αρχίζει να εμπλέκεται περισσότερο στην ανατροφή και τη φροντίδα των παιδιών και αναλαμβάνει ρόλους και καθήκοντα που αναλάμβανε η μητέρα. Ο ρόλος του πατέρα ως κουβαλητή αρχίζει να εξαλείφεται, διότι οι γυναίκες δουλεύουν σχεδόν τις ίδιες ώρες με τους συζύγους τους και βγάζουν τα ίδια χρήματα (Pruett, 1998).
Τα τελευταία 10-15 χρόνια έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά ο τρόπος που γίνεται αντιληπτός, αλλά και ασκείται, ο πατρικός ρόλος. Η είσοδος της γυναίκας στην παραγωγή, η διεκδίκηση ισότιμων ευκαιριών στη μόρφωση, αλλά και στην καριέρα, επέβαλαν αλλαγές στο οικογενειακό πλαίσιο, όπου η ανάγκη συμμετοχής του πατέρα στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του έγινε επιτακτική (Κυριαζοπούλου, 2011).
Στη σημερινή εποχή, εν μέσω κοινωνικό-οικονομικών αλλαγών και κοινωνικό-πολιτικής αστάθειας, καλείται να διαχειριστεί την αγωνία, το φόβο ή το θυμό στην πορεία αναζήτησης του νέου του ρόλου και της προσαρμογής του σε αυτόν. Ο σύγχρονος πατέρας, αν και φαίνεται να είναι απαλλαγμένος από τα παρελθοντικά στερεότυπα του ρόλου του, φοβάται τις αλλαγές αλλά γνωρίζοντας την αναγκαιότητά τους, δεσμεύεται να ακολουθήσει την εξέλιξη. Δείχνει να έχει κατανοήσει πόσο σημαντική είναι η συμβολή του στον επιμερισμό των ευθυνών της ανατροφής, αλλά και της διαπαιδαγώγησης και βρίσκει τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βοηθήσει σε πρώτο επίπεδο τους άλλους και σε δεύτερο τον εαυτό του. Οι πατέρες πλέον έχουν ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών τους, αν και δηλώνουν ότι έχουν περιορισμένη εμπειρία και γνώση. Συνειδητοποιούν ότι αυτό με το οποίο έχουν γαλουχηθεί, να έχουν δηλαδή τον έλεγχο στα πράγματα, είναι ψευδαίσθηση. Έχουν απελευθερωθεί από την ιδέα ότι πρέπει να προβάλουν μια εικόνα αλάνθαστου και άτρωτου και ότι δείχνοντας τρυφερότητα και ευαισθησία βλάπτουν την εικόνα της αρρενωπότητάς τους. Ίσως τελικά οι κοινωνικές αλλαγές και οι συνεχόμενες εξελίξεις να έχουν θετική έκβαση στην αλλαγή του ρόλου του πατέρα.
Ο ρόλος των μπαμπάδων λοιπόν, εκτός από πιο πολύπλοκος, είναι πλέον και πολύ πιο ισχυρός σε σύγκριση με το παρελθόν. Συμβάλλουν σημαντικά στη μάθηση των παιδιών τους, στην καλύτερη απόδοση στο σχολείο, στην καλή αυτοεκτίμηση, στις υγιείς σχέσεις με τους συνομηλίκους και στην καλύτερη προσωπική ευτυχία. Γίνονται πιο συμπονετικοί μέσα από την πατρότητα, γενικότερα, όχι μόνο μέσα στην οικογένεια. Ο τρόπος που οι πατεράδες παίζουν με τα παιδιά είναι πιο προσανατολισμένος στη δράση, έχουν τη τάση να ενεργοποιούν τα παιδιά, να τα ζωντανεύουν πολύ στο παιχνίδι τους, διαφοροποιούμενοι από το διδακτικό χαρακτήρα του παιχνιδιού της μητέρας. Η χρήση της γλώσσας, επίσης, είναι διαφορετική. Οι μανάδες την χρησιμοποιούν πάλι διδακτικά πιο πολύ και στην διήγηση ιστοριών, ενώ στο παιχνίδι οι πατεράδες προωθούν περισσότερο την εξερεύνηση, την ανάγκη των παιδιών για καινοτομία. Διαχειρίζονται διαφορετικά τη δυσφορία και το στρες που νιώθουν τα παιδιά σε καινοτόμες καταστάσεις.
Ακόμα, ο πατρικός ρόλος είναι απαραίτητος για τη σεξουαλική ταυτοποίηση, την πνευματική εξέλιξη, την ωρίμανση της προσωπικότητας των αγοριών και των κοριτσιών. Παράλληλα, οι σχέσεις του πατέρα με τη μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους ως συζύγων.  Ενώ επίσης σημαντικός είναι ο ρόλος της πατρικής φιγούρας για την ενίσχυση της συναισθηματικής ισορροπίας της μητέρας την περίοδο του ερχομού του παιδιού, λειτουργώντας ως αντίβαρο στη σχέση μητέρας-παιδιού, βοηθώντας τη να μην παρασυρθεί και να εγκλωβιστεί σε μια υπερβολική σχέση με το παιδί. Είναι αυτονόητο ότι για να το πετύχει αυτό ο πατέρας θα πρέπει να κατέχει μια σημαντική θέση στο συναισθηματικό κόσμο της μητέρας.
Οι ρόλοι που καλούμαστε να παίξουμε στην οικογένεια είναι πια πολυεπίπεδοι και σύνθετοι, καθώς τα πράγματα γενικότερα έχουν γίνει πιο πολύπλοκα και οι απαιτήσεις έχουν μεγαλώσει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για την υγιή ψυχοσωματική εξέλιξη των παιδιών χρειάζεται και η πατρική και η μητρική φροντίδα. Σε κάθε στάδιο εξέλιξης του παιδιού στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, το παιδί χρειάζεται όχι μόνο τη μητέρα, αλλά και τον πατέρα ως αντικείμενο αγάπης, ασφάλειας, σύνδεσης με τον εξωτερικό κόσμο και την αρχή της πραγματικότητας, ως μορφή ταυτοποίησης ή ακόμα και ως μορφή την οποία μπορεί να αμφισβητήσει. Είναι φανερό, λοιπόν, πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.
Με απαραίτητη ενημέρωση,  ευαισθητοποίηση  και έγκαιρη παρέμβαση οι ειδικοί ψυχικής υγείας της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας είναι δίπλα στην οικογένεια στο σύνολό της και σε κάθε μέλος ξεχωριστά. Υποστηρίζουν  τη σημαντικότητα του θεσμού της οικογένειας και ενισχύουν  τη δυναμική των ρόλων των μελών της για μια αρμονική συμβίωση και εξέλιξη.


Ιωάννα Καλλία, Ψυχολόγος
Μαρία Μπαλωμένου, Κοινωνικός Λειτουργός
Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας Ν. Φωκίδας

9 Ιουνίου 2017

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ 2017 «Η ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος σε νερό και γη» Εκδηλώσεις στο νομό Φωκίδας



Στις 15 Δεκεμβρίου 1972, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θέσπισε την 5η Ιουνίου ως Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, με στόχο να υπενθυμίσει στους κατοίκους του πλανήτη Γη, ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι άμεσα συνυφασμένο με το μέλλον των οικοσυστημάτων.

Η σημασία του φυσικού περιβάλλοντος για την υγεία του ανθρώπου και γενικά τη διατήρηση του οικοσυστήματος ήταν γνωστή από την εποχή του Ιπποκράτη, ο οποίος με την πρωτοποριακή περιβαλλοντική του πραγματεία περί ανέμων, υδάτων και τόπων έδωσε μεγάλη σημασία στο περιβάλλον. Θέμα αυτής της πραγματείας, είναι οι αντικειμενικές περιβαλλοντικές συνθήκες και  η συσχέτισή τους με την υγεία του ανθρώπου και τις ασθένειες  που εκδηλώνει. 

Στην πραγματικότητα κάθε μέρα, οφείλει να είναι μια μέρα αφιερωμένη στο περιβάλλον, καθώς πλέον αποτελεί κοινή συνείδηση ότι το ανθρώπινο είδος για να επιβιώσει στο εγγύς μέλλον πρέπει να προστατεύσει πρωτίστως το φυσικό περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους, ωσάν κόρη οφθαλμών, και να έχει πάντοτε κατά νου ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι η μέγιστη επίδειξη ανθρωπιάς και πολιτισμού.

Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, εν μέσω άκρατης οικονομικής ύφεσης, κρίσης αρχών και αξιών και των δυσμενέστατων σεναρίων των εξειδικευμένων επιστημόνων για ραγδαίες κλιματικές αλλαγές και στη χώρα μας (ερημοποίηση τεράστιων εκτάσεων της Ηπειρωτικής Ελλάδας, έλλειψη νερού σε νησιά και Ηπειρωτικές περιοχές για ύδρευση και άρδευση, άνοδος της στάθμης της θάλασσας και κατάκλιση πολλών παραλιακών περιοχών της Ελληνικής Επικράτειας), η 5η Ιουνίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα και μας κρούει τον κώδωνα, ώστε όλοι εμείς (άτομα με αναπηρία ή μη), οι πρόσκαιροι κάτοικοι του πλανήτη Γη, να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό και φειδώ σε όλες τις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής. Στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος, διοργανώνονται κάθε χρόνο, σε ολόκληρο τον πλανήτη χιλιάδες εκδηλώσεις για την ευαισθητοποίηση και την αφύπνιση της περιβαλλοντικής μας συνείδησης.

Τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες δείχνουν ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον, τη διάσωση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή. Υποστηρίζοντας και ενισχύοντας την τάση αυτή, η Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής & Ψυχικής Υγείας νομού Φωκίδας, στο πλαίσιο του Προγράμματος Προ & Επαγγελματικής Κατάρτισης, διοργανώνει κάθε χρόνο εκδηλώσεις – δράσεις στο νομό Φωκίδας. Αφορμή για τη διοργάνωση των εκδηλώσεων – δράσεων αποτελεί η συνεργασία του φορέα με την κοινότητα, τις σχολικές μονάδες όλων των βαθμίδων, τον Δήμο Δελφών, την Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας και τους συνεργαζόμενους φορείς (Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Άμφισσας, Δασαρχείο Άμφισσας κ.α.).

Στις 19 Μαΐου 2017 η Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας Νομού Φωκίδας, διοργάνωσε δενδροφύτευση στο ΤΕΙ Άμφισσας,  μαζί με το Δήμο Δελφών και τους μαθητές της Γ΄ τάξης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Άμφισσας, όπου φυτεύτηκαν δένδρα στους περιμετρικούς χώρους του ΤΕΙ.

Επίσης, καθ΄ όλη την διάρκεια του έτους, παρακολουθούμε και συμμετέχουμε σε εκπαιδευτικά προγράμματα και ημερίδες, που οργανώνονται από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Άμφισσας.

Οι ομάδες στόχου επιλέγονται με άξονα τη μεγαλύτερη δυνατή ευαισθητοποίηση και την καλύτερη ενημέρωση γύρω από το περιβάλλον και τη θετική επίδραση της επαφής και ενασχόλησής μας με αυτό στην ψυχική μας υγεία μέσα από τη συμμετοχή σε δράσεις.

Η αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης είναι μείζονος σημασίας ζήτημα για την επικράτηση της πράσινης ανάπτυξης και την αλλαγή, επί της ουσίας, του πολιτισμού της καθημερινότητας.


Με εκτίμηση,

Γεωργία Ν. Γεωργίου

Τ.Ε. Δασοπόνος

Υπεύθυνη Προ & Επαγγελματικής Κατάρτισης

της Ε.Κ.Ψ.&Ψ.Υ Νομού Φωκίδας

19 Μαΐου 2017

Ημερίδα για εκπαιδευτικούς και γονείς «Πρακτικές ενδυνάμωσης και ευαισθητοποίησης των εφήβων»


Hμερίδα για εκπαιδευτικούς και γονείς με θέμα «Πρακτικές ενδυνάμωσης και ευαισθητοποίησης των εφήβων» πραγματοποιεί η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Ν. Φωκίδας της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής & Ψυχικής Υγείας-στο πλαίσιο κοινών δράσεων του Δικτύου «Ακεσώ»- σε συνεργασία με το Τμήμα Σχολικών Δραστηριοτήτων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Φωκίδας και το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Άμφισσας, την Τετάρτη 24 Μαΐου 2017, 18.00 – 20.30 στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ν. Φωκίδας. 
Βασικός στόχος της ημερίδας είναι η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση εκπαιδευτών νέων και εφήβων σε θέματα ψυχικής υγείας που αφορούν στην αναγνώριση, διαχείριση και έκφραση των συναισθημάτων, καθώς και στη συνεργασία στο πλαίσιο ομάδων και τη δυναμική που πηγάζει από αυτές. Ειδικός στόχος είναι η εξοικείωση με το υλικό του προγράμματος Deliberate Self-Harm Positive Choices που αφορά στην κατανόηση του εαυτού και των άλλων και την ενδυνάμωση της ψυχικής ανθεκτικότητας των νέων. 
Είναι γεγονός πως στις μέρες μας πολλοί νέοι βρίσκονται σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν πρόωρα το σχολείο εκδηλώνοντας και άλλα συνοδευτικά προβλήματα. Σύμφωνα με έρευνες, αυτή η ευάλωτη ομάδα παιδιών - εφήβων διατρέχει υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών. Οι έρευνες έχουν δείξει, επίσης, ότι οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές συνδέονται με διαταραχές προσωπικότητας και κυρίως με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, την "αλεξιθυμία", δηλαδή την αδυναμία να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και τα συναισθήματα των άλλων ή να μπορέσουν να καταλάβουν τι τα προκάλεσε. 
Η επεξεργασία του θέματος θα γίνει με κεντρική παρουσίαση και βιωματική διεργασία σε ομάδες και συζήτηση. 
Η ημερίδα αποτελεί συνέχεια της συνεργασίας της Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας της Εταιρίας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας στο πλαίσιο της πρόληψης με τα σχολεία της Β/θμιας Εκπαίδευσης του Ν. Φωκίδας.
Θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης στους συμμετέχοντες.

Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε: 2265022600 και 2265023222 ή στείλτε e-mail: diktyo.akeso@gmail.com  
Πληροφορίες για την Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας δείτε εδώ